Het Gele Krantje, november 2025

Ganzen hebben tijdens hun trek echt geen zin in de Mac, concludeer ik terwijl ik over een berg fastfoodafval stap om beter zicht te krijgen op de ‘overlastgevers’. Mijn jas blijft haken. Sinds ik me op kosten jaag met mijn fotografie-uitrusting, ben ik verplicht mezelf te verwaarlozen. Die kras kan er ook nog wel bij. De ganzen trekken zich niets aan van mijn vogelverschrikker-uiterlijk. Zichtbaar opgelucht dat ik een camera draag in plaats van een jachtgeweer, plonzen ze in het water. 

De herfst is mijn hoogseizoen. Zodra er een bui dreigt, móét ik naar buiten. Verkleurende bomen, spiegelende regenplassen, spinnenwebben die veranderen in parelkettingen: ik leg alles vast. Het is rustig op straat na de zomer, al kom ik nog genoeg oude besjes en eikels tegen. Voor een uitgebreide kastanje-reportage strijk ik neer. Pas als er één op mijn hoofd valt, besef ik dat er een auto door de straat wil. Opgejaagd haast ik me naar de jachthaven, waar de zon op het punt staat door de mist te breken. Boten verdwijnen in een oranje gloed als stilte voor de storm. 

Gefrustreerd staar ik naar de zeilfoto boven mijn bed, terwijl storm Amy tegen mijn raam slaat. Uitgerekend nu het échte jachtseizoen begint, steekt zij er een stokje voor. Gewapend vertrek ik naar de kust. Mijn camera en ik worden gezandstraald en gewatergolfd, maar ik blijf schieten. Plots klinkt mijn naam, met de klemtoon op ‘a’. Vastberaden om de jacht op de storm voort te zetten, laat ik mijn moeder radeloos staan. Ik zal je dochter maar zijn! 

Fotografie laat me niet los, zelfs niet als de herfst op een dag uitgeraasd en kleurloos verdwijnt. Alles is te verliezen, maar er zijn altijd foto’s te winnen.